امروز بساط آش پزون داریم. چند روز پیش کلی سبزی تازه خریدیم و خرد کردیم و حالا افتاده ایم روی دور غذاهای سبزی دار. کلی سبزی خشک دارم اما انگار آن رنگ و بویی که باید را نمی دهد و فقط در صورتی که فریزرمان خالی باشد سراغشان می روم. بارداری کمی تنبلم کرده و البته تنها دلیلش نیست. کلاسهای آنلاین و تمام روز پشت میز نشستن خودش یک عامل مهم در این بی تحرکی است. دیروز بالاخره تصمیم گرفتم خرید بچه را شروع کنم. با همسر جان سری به فروشگاه تارگت زدیم و کلی گشتیم. راستش آنقدر تنوع زیاد بود و بعضی چیزها که من تازه می فهمیدم برای بچه لازم هست که کلا خرید نکردم. چون آپارتمانمان یک اتاق خواب بیستر ندارد قصد نداریم خریدهای بزرگ و جادار بکنیم. یک گهواره ی جمع و جور که بشود کنار تخت خودمان برای ماههای اول جا داد تا وقتی که سال دیگر خانه را عوض کنیم و بشود بزرگتر و جادارترش را گرفت. برای لباس خیلی سختگیر نیستم و می دانم دفعه ی بعد که خرید بروم می توانم مقدار زیادیش را یکجا بگیرم. خرد و ریزه های ضروری را حتما باید لیست کنم که بعدا یادم می رود. سخت است ولی باید از یکجا شروع کرد.

شبهای امتحان آدم دوست دارد هر کاری بکند جز درس خواندن. ساعت ۱۲:۱۷ بعد از نیمه شب است و فردا  اولین امتحان جامع ترم  برگزار می شود. همه پنج کلاس را تقریبا یکبار و دوبار خوانده ام و نوبت مرور کردن است. بعید می دانم بیدار بمانم. می خوابم و ۴ و ۵ صبح بیدار می شوم. بدی این ترم این است تا خود پنجشنبه ی قبل امتحان کلاس داریم از ۸ صبح تا ۵ عصر و من تمام این هفته را یکسره درس خواندم تا پاسی از شب. درسها حسابی کاربردی شده و البته سختتر اما جالبتر با کلی کیسهای بالینی. آدم مجبور است مدام در حالت آماده باش و تجزیه و تحلیل این دارو و آن مریض و فلان بیماری و مکانیسم باشد. خلاصه عالمی دارد برای خودش داروسازی.

پ. ن: من هنوز که هنوز است کیک یا همان تکان خوردن گل پسر را حس نمی کنم. البته راستش اصلا نمی دانم باید منتظر چی باشم که اسمش را کیک بگذارم. توی سونوگرافی که حسابی در حال ورجه وورجه بود اما گویا گیرنده های من هنوز انقدر حساس نشده اند.

پ.ن ۲: فردا اولین روزی است که با شکم بالا زده همه ی همکلاسیهایم را می بینم. البته آنقدر لباسهای گشاد می پوشم که جلب توجه نکنم و هفته ی پیش که یک آزمایشگاه داشتم همکلاسیم متوجه نشد و من هم چیزی نگفتم. فعلا که کسی چیزی نمی داند تا ببینم در آینده چه می شود!

مسیر مادر شدن به نیمه رسیده و دیروز فهمیدم قرار است  پسردار شویم. با اینکه حس ششم از همان روزهای اول گواهی پسر می داد اما انگار تصوراتم از بچه دار شدن و پرورش آن همه اش بر مبنای دختر استوار شده بود. یک علتش هم‌ شاید این باشد که شاهد تولد و بزرگ شدن خواهر کوچکم بودم و انگار با دنیای دختربچه ها آشناترم و پرورش و تربیت یک پسر دنیای ناشناخته ای را پیش رویم می گذارد. خوشحالم و برای داشتن پسرم و سلامتیش تا این مرحله ی بارداری سپاسگزار خداوند هستم. همسر جان که در پوستش نمی گنجد. انگار پشت سر گذاشتن نیمه ی اول بارداری با موفقیت و حالا دانستن جنسیت او را به مرحله ی جدیدی از هیجان و شادی رسانده. او هم اتفاقا دختر دوست است اما داشتن پسری که او را با خودش به ماجراجویی هایش ببرد برایش کم لذت بخش نیست.

دنبال اسم با معنا در عین حال خوش آهنگ و اصیل می گردیم. اصیل به این معنا که ریشه داشته باشد و البته تکرار مکررات نباشد. مثلا آنهایی که مثل ما در خارج از وطن صاحب پسر شده اند یکی در میان اسم پسرهایشان دانیال و رایان است. همسر جان چند وقتی است روی ادریس کلیک کرده، خوش صداست و معنادار و اینجا هم ایدریس می گویند. من اوایل دوست داشتم اما الان نظرم خنثی است. خودم چند روزی است به صدرا فکر میکنم. به نظرم خیلی از ملاکهایمان را پوشش می دهد و همسر هم بدش نمی آید. باید ببینم تا یک ماه دیگر نظرم چقدر تغییر می کند. اگر اسمی در تم اسمهای انتخابی من به نظرتان آمد برایم کامنت بگذارید.

دو هفته ای می شود شبها قبل از خواب به داستانهای هزار و یک شب گوش می کنیم، برنامه ای که شبکه ی من و تو ساخته ، ترکیب انیمیشن و آهنگش  جالب است و هر قسمت کمتر از ده دقیقه است. محتوای داستانها اکثرا عاشقی و خیانت و سحر و جادوست اما شعرهایش را دوست دارم. سعی داریم روی ادبیات بیشتر وقت بگذاریم تا در آینده فارسی غنی تری به کودکمان آموزش بدهیم.

هفته ای که گذشت را عملا هیچ کار نکردم.به قول اینجاییها فقط chill کردم و بیخیال دنیا و مناسباتش، استراحت کردم. فکر می کنم  کم کم باید لیست وسایلی که برای بچه لازم دارم را تهیه کنم و شروع به خرید کنم اما حسش هنوز نیامده. شاید منتظر تعیین جنسیت بچه هستم‌، نمی دانم‌. دو هفته ی دیگر وقت سونوگرافی دارم و فکر کنم بعد از آن احتمالا موتور من هم روشن بشود. یک کتاب صوتی شروع کرده ام به نام What no one tells you، راهنمای احساسات شما از حاملگی تا مادر شدن. کتاب حاصل کار دو روانپزشک هست که مرکزیت کتاب را مادر و احساساتش گذاشته اند و این که چه حسهایی در این برهه ی حساس برای یک مادر آینده ممکن است پیش بیاید که لزوما همه شان گل و بلبل و خوشایند نیست. با این که سه ماهه ی اول را پشت سر گذاشته ام اما شنیدن اولین  فصل کتاب مرتبط با آن دوره خالی از لطف نبود. قبلا برایتان گفته بودم یک دوست آمریکایی دارم هم سن و سال خودم. پارسال ازدواج کرد و آخرین بار که همدیگر را دیدیم من دو ماهه باردار بودم و او خبر داد که آنها هم دارند تلاش می کنند‌.کمی خیالبافی کردیم که بچه هایمان با اختلاف چند ماه به دنیا می آیند و کلی با هم رفیق می شوند. هفته ی پیش که احوال هم را گرفتیم خبر داد که او هم باردار است. خیلی برایش خوشحال شدم اما در ادامه گفت که گویا جنین از سنش کوچکتر است و هنوز ضربان قلب ندارد. گفت که مطمئن نیست به نتیجه برسد و قرار است دکترش را دوباره ببیند تا مطمئن شوند که جنین واقعا زنده است. کمی امید بهش دادم که شاید محاسبات او در تعیین سن اشتباه بوده و جنین واقعا سنش کم است و زود است صدای قلبش را بشنوید. خودش هم همین امید را دارد و می گوید برای همین دکتر دو هفته وقت داده تا جنین هشت هفته اش بنا به آنچه در سونوگرافی دیده و نه بر اساس محاسبات تقویمی کامل شود تا دوباره چک کنند. امیدوارم همه چیز خوب پیش برود و جنین سالم و سلامت باشد. اولین تجربه ی بارداری به اندازه ی کافی استرس زا هست چه برسد به اینکه خدای نکرده بارداری ناموفق باشد. دو ماه پیش وقتی نگرانیهای مشابه داشتم شب و روزم تیره شده بود و می توانم درک کنم دوستم در چه شرایطی قرار دارد. برایش دعا کنید لطفا.

امروز سالگرد ازدواجمان است. چهار سال گذشت. چهار سال پر ماجرا. آشنایی و ازدواج در کمتر از شش ماه، زندگی پراسترس در کابل، مهاجرت به آمریکا و سه سال پر چالش در یک دنیای جدید و حالا انتظار برای نزول اجلال عضو سوم این خانواده ی کوچک. عضو کوچکی که امروز سه ماه و نیمش تمام شده و شکم مادرش حالا به اندازه کافی بالا آمده تا به اطرافیان بی کلمه خبر بدهد که خبری در راه است. هفته دیگر کلاسهای تابستانیم تمام می شود و می توانم دو هفته ای بی دغدغه استراحت کنم تا شروع سال تحصیلی جدید. سالی که همه می گویند سختترین سال دوران تحصیلی است. تا اینجایش که بد نبوده برای ادامه اش هم توکل به خدا.

کرونا همچنان ادامه دارد. مادرم بعد از دو هفته ی سخت خدا رو شکر رو به بهبود است، برادرانم خوب شده اند و حالا نوبت پدر جان است. دو سه روزی است که با همان علائم درگیر است. فعلا که علامتها قابل تحمل است و امیدوارم سیستم ایمنی پدرم زودتر از شر ویروس خلاص شود. اکثر دوستان و آشنایانمان مبتلا شده اند و تقریبا همه علامتهای مشابه دارند. خدا رو شکر مشکلات تنفسی حادی وجود نداشته و همه کم و زیاد حدود دو هفته درگیر بودند یا هستند. خدا خودش به خیر بگذراند.

مادر و برادرانم درگیر کرونا شده اند. همه شان علامتهایشان شبیه هم است، تب، بدن درد، تهوع و استفراغ و ضعف شدید بدن. برادر بزرگترم بیشتر از سه هفته درگیر بود و حالا کم کم رو به بهبودی است. برادر کوچکتر حالت خفیف ترش را تجربه کرد و دیگر مشکلی ندارد. مادرم اما کاملا تناوبی حالش بد می شود. چند روز اول حسابی بهش سخت گذشت، بعدش یکی دو روز بهتر شد، دوباره علامتها برگشتند  و باز دوباره چند روز بهتر و این چرخه ادامه دارد. دیابت مادرم کنترل نشده است و این حسابی نگرانم کرده. دکترها در کمال تعجب اسمی از کرونا نبردند اما دوا و درمانشان همان داروهایی است که برای کرونا توصیه می شود. با دوستی صحبت می کردم می گفت خیلی ها اگر بشنوند کرونا دارند روحیه شان را می بازند و شدت مریضی شان حتی بدتر می شود. گویا بعضی دکترها ترجیح می دهند به مریضانشان بگویند بیماری ویروسی فصلی است و می گذرد خصوصا وقتی بیمار از قشر مسن و یا تحصیل نکرده باشد. پدرم چند روزی بدن درد داشت بدون علامت دیگر، دکتر که رفته بود با چند تا آمپول مسکن راهیش کرده بودند. خواهرم حالش خوب است، کم سن و سال است و امیدوارم ویروس کاری به او نداشته باشد. دوستان عزیز، برای شفای همه بیماران از جمله مادرم دعا کنید.

درگیریهای این روزها

یک هفته ی اخیر را با چالش های بارداری در سه ماهه ی اول گذراندم. نهایتا مجبور شدم آمپول روگام را هم بزنم. البته که من فوق العاده حساس شده ام به علامتهایی که می بینم و همین هم باعث شد امروز از اورژانس سر در بیاورم و تا مطمئن نشدم نی نی سالم است به خانه برنگردم‌، احتمالا هم یک قبض  سنگین برایم خواهند فرستاد. باید اعتراف کنم کمی کم آورده ام چون خیلی چیزها را نمی دانم و اگر هم بدانم نمی توانم صرف دانستن بیخیالشان بشوم. با آزمایشها و سونوی امروز خیالم راحت شد که همه چیز سر جایش است و این فقط بدن من است که دارد فضا را برای این مهمان چندماهه تا حد امکان فراهم می کند. فشار درسها خیلی زیاد شده و رسما تا روزی حداقل ۵-۶ ساعت وقت نگذارم از ددلاینها جا می مانم. کار را که تعطیل کردم و به سوپروایزرم گفتم دیگر نمی توانم کار کنم. ساعتهای متوالی سرپا ایستادن حسابی حالم را بد می کرد، هرچند خود نفس سر کار رفتن و ارتباط داشتن با همکاران و مریضها تاثیر مثبتی در روحیه ام دارد اما چون آمار کرونا در ایالت ما دارد روز به روز بیشتر می شود بهتر است خانه بمانم‌. روحیه ام این روزها شاداب نیست و باید کاری بکنم روحیه ام بهتر شود، بیشتر بخندم و از این رخوت بیرون بیایم. 

حس بی نظیر

بالاخره چشمم به جمال نی نی درونم روشن شد و گوشم به آهنگ ریتمیک قلبش مزین. حس زیبایی بود، آنقدر که اصلا در وصف نمی گنجد. آنقدر خوش شانس بودم که همان موقع که داشتم نگاهش می کردم شروع کرد به وول خوردن و دلم را حسابی برد. همسر جان که انگار در رویا به سر می برد حرف نمی زد اما یک لبخند پت و پهن همراه با شادی و حیرت توی صورتش نقش بسته بود. ما مثل فیلمها اشک در چشمانمان حلقه نزد اما لبخند و خنده یک لحظه هم از لبانمان جدا نشد. نی نی راحت لم داده بود توی کیسه اش و فارغ از دغدغه ی دنیا از جام وجود مادر می نوشید. عکسش را چسباندیم روی یخچال و همسری هروقت سراغ یخچال می رود صدای Hi baby اش بلند می شود. تکنیسین سونوگرافی، روی عکس تایپ کرده Hi Mommy, Hi Daddy. من هربار که سراغ یخچال می روم عکس را که می بینم تعجب می کنم. هربار برایم جدید است و هردفعه انگار باتری وجودم را شارژ می کند. حالا دیگر وجودش برایم رسمیت خاصی پیدا کرده. نی نی کوچولوی قصه حالا شبیه یک آدمک سه سانتی است و روز به روز بیشتر قد می کشد و جا باز می کند.

اینستا تکانی

چند وقت پیش در پیج اینستاگرامم خانه تکانی راه انداختم، خیلی از کسانی که دیگر اصلا باهاشون در ارتباط نبودم را انفالو کردم و از لیست فالوئرها هم حذف کردم. اکثرا دوستان و همکلاسیهای لیسانس بودند که همان موقع هم صمیمیت چندانی نداشتم ولی چون اینستاگرام است و به یکی که وصل شوی هفت جد و آبایش خبردار می شوند و درخواست فالو می دهند خیلی هایشان را اد کردم. جالبیش این است که خیلی هایشان یک پست هم ندارند و بیشتر زاغ سیاه بقیه را چوب می زنند جدا از آنهایی که اصلا دیگر نیستند. خلاصه خیلی ها را حذف کردم. حالا یکیشان که از قضا دو صفحه داشته یکی برای تبلیغات و دیگری صفحه شخصیش و من هنوز نمی دانم صاحب این صفحه کذایی کیست پیام گذاشته و کلی بدوبیراه گفته که خودمهم انگاری دارم و توهم و پیج اصلیش را آنفالو کردم و این تبلیغاتی را دارم و خلاصه برایش مهم نیست و این حرفها. خیلی هم معلوم است برایش مهم نیست! خلاصه حالا که واکنشش را می بینم و هنوز هم نمی دانم کدام همکلاسی قدیمی بوده که انقدر دلش از من پر بوده، خیالم حتی راحتتر است که آنفالو شده. تعجب هم کردم چرا اصلا مهم باشد برایش. من سالها پیش جدا شدم و حتی در ارتباط هم نیستیم چرا برایت اصلا مهم باشد. خلاصه اینکه خواستم بگویم هوس خانه تکانی به سرتان زد حواستان باشد این داستانها را هم دارد.